Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2008

Η Δυτική Αθήνα «δεν θα φάει τη ρύπανση» - Πορεία στην αρχαία Ιερά Οδό για το περιβάλλον - Να αναδειχθούν οι πολιτικές ευθύνες


(φωτογραφία από το blog της ΑΠΟΔΡΑΣΗΣ - κλικάρετε στον τίτλο)

Η συγκέντρωση και η πορεία που διοργάνωσε ο ΑΣΔΑ και στην οποία συμμετείχαν με ξεχωριστό μπλοκ 15 Περιβαλλοντικοί φορείς, ομάδες πολιτών και Δημοτικές Κινήσεις, ήταν σημαντική, όχι γιατί «διατάραξε το πολιτικό σύστημα», ούτε γιατί «αφύπνισε τις συνειδήσεις» αλλά γιατί προσφέρεται για συμπεράσματα τόσο για τον ΑΣΔΑ και την Τοπική και Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση όσο και για τους φορείς.
Τρία πρώτα συμπεράσματα από την πλευρά του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ.:
Θα χρειαστούν πολύχρονοι αγώνες, στοχοπροσήλωση και συντονισμός εκείνων των φορέων που ενδιαφέρονται να προβάλλουν μια άλλη πολιτική διαχείρισης των ορεινών όγκων καθώς και των δημόσιων χώρων. Η διγλωσσία, η ανεκτικότητα στις διαχρονικές πολιτικές επιλογές που συσωρρεύουν ρύπους και οχλούσες χρήσεις στη Δυτική Αθήνα δεν μπορεί να είναι αποδεκτή από οποιονδήποτε και αν προέρχεται.
«Δεν είμαστε όλοι μια ευτυχισμένη οικογένεια». Δεν έχουμε συναντίληψη για τον Ελαιώνα, το Ποικίλο Όρος, τα δικαιώματα των πεζών και των ποδηλατών στην πόλη, τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος και τα τραπεζοκαθίσματα κ.λπ. Αυτήν τη διαφορετικότητα τη γνωρίζουν ο ΑΣΔΑ και οι περισσότεροι Δήμοι και ας μη υποκρίνονται. Εμείς οφείλουμε να προβάλλουμε τη δική μας αντίληψη, τη δική μας πρόταση. Ο κ.Σγουρός και η κα Μπέη , για παράδειγμα, δεν μπορούν να συμμετάσχουν σε κοινή πορεία "αλλά μπρατσέτα" μαζί μας και να διαδηλώνουν «όχι άλλο τσιμέντο στον Ελαιώνα». Οι «βιαστές του περιβάλλοντος δεν μπορεί να διαδηλώνουν μαζί με τους βιαζώμενους ενάντια στη βία» (περισσότερα στις ανακοινώσεις του ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ. και των 15 φορέων). Αν δεν αναδειχτούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι των προβλημάτων δεν μπορεί να υπάρξει "θεραπεία" - είναι κανόνας της ιατρικής άλλωστε.
«Δεν έχουν στο τσεπάκι τους» όλους τους πολίτες. Κάποιους ή τους περισσότερους μπορεί να τους έχουν, όχι όμως όλους. Και εκείνοι που δεν μπαίνουν στο τσεπάκι τους είναι σημαντικοί, έχουν την αντοχή, τις γνώσεις, τα μέσα, τον συντονισμό, την επιμονή να κρίνουν πολιτικούς και αυτοδιοικητικούς. Και όχι μόνο να τους κρίνουν, αλλά μπορούν να υποβάλλουν προτάσεις και να παρεμβαίνουν με εντυπωσιακά αποτελέσματα. Και μπορούν να τους κρίνουν και να παρεμβαίνουν με άνεση γιατί α)δεν έχουν ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ και ΠΟΛΙΤΙΚΑ συμφέροντα ούτε ΕΞΑΡΤΗΣΕΙΣ β) έχουν προτάσεις με συγκεκριμένη κατεύθυνση.

Θα επανέλθουμε, περιμένουμε να διαβάσουμε και το Ψήφισμα της συγκέντρωσης...

3 σχόλια:

α* είπε...

Βρέθηκα στην πορεία με το μπλοκ των 'διαφόρων'...με αντιφατικά συναισθήματα όταν σκεφτόμουνα οτι μπροστά καμάρωναν στις κάμερες διάφοροι πολιτικοί παραχαράκτες,υποκριτές, πολιτικοί μαφιόζοι...με μέτρησαν στις κάμερες για δικό τους, τη γλύτωσα;...δεν ξέρω να σου πώ....αυτό που ξέρω είναι οτι πέρασα άλλη μια εσωτερική δοκιμασία...άξιζε τον κόπο;

Ανώνυμος είπε...

Η ΚΟΙΝΗ ΔΡΑΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ.

ΤΟ ΣΧΗΜΑ ΤΩΝ 15 ΝΑ ΕΧΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

ΟΙΚΟ.ΠΟΛΙ.Σ είπε...

1) Κάποια πράγματα είναι εντελώς υποκειμενικά. Αν άξιζε τον κόπο ή όχι δεν πρόκειται να απαντήσει για λογαριασμό σου κανείς.
Για μένα όμως άξιζε...

2)Η κοινή δράση δεν είναι μια εύκολη υπόθεση ακόμα ούτε και για όσους ανήκουν στην ίδια συλλογικότητα (κόμμα, σύλλογο, επιτροπή κ.λπ.). Είναι λοιπόν ζητούμενο. Δεν μπορείς να υποχρεώσεις τον άλλον να έχει τον ίδιο τρόπο ανάλυσης και πρακτικής -ούτε φυσικά να σε υποχρεώσει ο άλλος.
Κατά κανόνα η κοινή δράση προϋποθέτει: α) συναντήλιψη β) ανεκτικότητα γ)διάθεση για συζήτηση χωρίς να ενοχοποιείς τη διαφορετική άποψη - σεβασμό στη διαφορετικότητα δ)να μη διακρίνονται οι συλλογικότητες από καχυποψία ε)χρονοδιάγραμμα και εκμετάλλευση του οφέλειμου χρόνου - η απεραντολογία δεν βοηθά στ)να μην υπάρχει μεσσιανισμός και αγοραφοβία κ.λπ.
Τα παραπάνω κατά τη γνώμη μου απαιτούν μια πολιτική κουλτούρα, μια "προϋπηρεσία" που αποκτιέται από τη συμμετοχή στα κοινά...
Αν έχει ή όχι συνέχεια το σχήμα των 15 δεν το γνωρίζω.
Εξαρτάται από πολλά πράγματα... αλλά γι΄ αυτό το θέμα θα επενέλθουμε πιστεύω...